تقاذف
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
تقاذف . [ ت َ ذُ ] (ع مص ) بهم انداختن و بهم انداخته شدن . (زوزنی ). همدیگر را انداختن . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء). سنگ انداختن بسوی یکدیگر. (از اقرب الموارد). ◄ شتابی کردن در اسب تاختن . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). ◄ روان شدن آب به شتاب . (از اقرب الموارد). ◄ یکدیگر را دشنام دادن . (منتهی الارب )(آنندراج ) (ناظم الاطباء). تشاتم . (اقرب الموارد).