تقدع

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

تقدع . [ ت َ ق َدْ دُ ] (ع مص ) آماده ٔ بدی گشتن مر کسی را. (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد).