تقیّه

تقیّه: «تقیّه» یا «کتمان عقیده باطنى»، بر خلاف آنچه بعضى مى پندارند، به معناى ضعف و ترس و محافظه کارى نیست، بلکه غالباً به عنوان یک وسیله مؤثر، براى مبارزه با زورمندان و جبّاران و ظالمان، مورد استفاده قرار مى گیرد; کشف اسرار دشمن، جز از طریق افرادى که از روش تقیه استفاده مى کنند، ممکن نیست. ضربات غافلگیرانه بر پیکره دشمن، جز از طریق تقیه و کتمان نقشه ها و طرحهاى مبارزه صورت نمى گیرد، تقیه اقسامى دارد از جمله:(27) 1 ـ «تقیه پوششى» منظور از «تقیه پوششى»، آن است که گاه، براى رسیدن به هدف باید نقشه ها و مقدمات را کتمان کرد; چرا که اگر برملا گردد و دشمنان از آن آگاه شوند، ممکن است آن را خنثى کنند.(28) 2 ـ «تقیه تحبیبى» منظور از «تقیه تحبیبى»، آن است که گاه، انسان براى جلب محبت طرف مقابل، عقیده خود را مکتوم مى دارد تا بتواند نظر او را براى همکارى در اهداف مشترک جلب کند.(29)