تماشاکن

تماشاکن . [ ت َ ک ُ ] (نف مرکب ) تماشاکننده . تماشاچی . نظرباز. ج، تماشاکنان : چو در محاوره آید زبان شیرینش کجا شدند تماشاکنان شیرین کار. سعدی (دیوان چ مصفا ص ٧٠٣). ما تماشاکنان کوته دست تو درخت بلندبالایی . سعدی . تنگ چشمان نظر به میوه کنند ما تماشاکنان بستانیم . سعدی . شاید آن روی اگر سبیل کنند به تماشاکنان حیرانش . سعدی . رجوع به تماشا و دیگرترکیبهای آن و تماشاکنان شود.