تماشاگر
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(~. گَ) [ ع - فا. ] (اِمر.) بیننده، ناظر، کسی که تماشا میکند.<br>
فرهنگ فارسی معین
(~. گَ) [ ع - فا. ] (اِمر.) بیننده، ناظر، کسی که تماشا میکند.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
تماشاگر. [ ت َ گ َ ] (ص مرکب ) تماشاچی . تماشاکننده . نظاره گیان . که نظاره کند. نگرنده . ج، تماشاگران : تماشاگران باغ بگذاشته مغان از چمن رخت برداشته . نظامی . رجوع به تماشا و دیگر ترکیبهای آن شود.
فرهنگ املایی واژهدان
واژه ثبتشده در فرهنگ املایی