تن آباد

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

تن آباد. [ ت َ ] (اِ ص مرکب ) تندرست . قوی . فربه و نیرومند. تن آباد : همیشه تن آباد با تاج و تخت ز درد و غم آزاد پیروزبخت . فردوسی .