تند گشتن

تند گشتن . [ ت ُ گ َ ت َ ] (مص مرکب ) بخشم آمدن . غضب کردن . (یادداشت بخط مرحوم دهخدا) : ز کین تند گشت و برآمد ز جای ببالای جنگی درآورد پای . فردوسی (از لغت فرس اسدی ). حقیقت ندانم چه گویی همی در این تند گشتن چه جویی همی . شمسی (یوسف و زلیخا).