تنهاخور
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
تنهاخور. [ ت َ خوَرْ / خُرْ ] (نف مرکب ) تنهاخوار. که تنها خورد : مخور تنها گرت خود آب جوی است که تنهاخور چو دریا تلخ خوی است . نظامی . رجوع به ماده ٔ قبل و تنها و دیگر ترکیبهای آن شود.
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
تنهاخور. [ ت َ خوَرْ / خُرْ ] (نف مرکب ) تنهاخوار. که تنها خورد : مخور تنها گرت خود آب جوی است که تنهاخور چو دریا تلخ خوی است . نظامی . رجوع به ماده ٔ قبل و تنها و دیگر ترکیبهای آن شود.