ته مانده

ته مانده . [ ت َه ْ دَ / دِ ] (اِ مرکب ) آنچه از خوردن باقی بماند. (آنندراج ). آنچه از طعام در خوان باقی ماند. (ناظم الاطباء). آنچه باقی ماند از چیزی . پس مانده . (یادداشت بخط مرحوم دهخدا) : از جام لب چون غیر را بخشی شراب همدمی در کام تلخ ما چکان ته مانده ٔآن جام را. الهی قمی (از آنندراج ). ♦ ته مانده خوار ؛ ته مانده خور. پس مانده خور. (یادداشت بخط مرحوم دهخدا). رجوع به ته و ترکیبهای آن شود.

باقی‌مانده، به‌جای‌مانده، بقایا، پس‌مانده تفاله، درد

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی