تهبی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
تهبی .[ ت َ هََب ْ بی ] (ع مص ) افشاندن دست را. (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). یقال : جاء فلان یتهبی . (اقرب الموارد). یعنی دست افشان آمد. (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). ◄ فارغ شدن از کاری . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء).