تهریج
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
تهریج . [ ت َ ] (ع مص ) نیک راندن شتر را چنانکه سرگشته گردد از سختی گرما. (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). ◄ بانگ بر سباع زدن . (تاج المصادر بیهقی ). بانگ برزدن و زجر کردن سباع را. (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). قال رؤبه : هرج فارتد ارتداد الاکمة. (اقرب الموارد). ◄ به شارب رسیدن نبیذ. (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). یقال : هرجت النبیذ فلاناً؛ یعنی دریافت نبیذ فلان را. (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). ◄ هَرَّج َ فی الحدیث : مزح و اتی ما یضحک منه . (اقرب الموارد).