تهی مغز

تهی مغز. [ ت َ / ت ِ / ت ُ م َ ] (ص مرکب ) کم خرد. بی خرد. نادان . احمق . (یادداشت بخط مرحوم دهخدا). بی مغز و نادان و بی هوش . (ناظم الاطباء). کنایه از احمق و بی خرد. (آنندراج ) : بدو گفت موبد کانوشه بدی تهی مغز را فر و توشه بدی . فردوسی . تاجم سر پرمغز را ولیکن مرپای تهی مغز را عقالم . ناصرخسرو. به که تهی مغز و خراب ایستی تا چو کدو بر سر آب ایستی . نظامی . آن تهی مغز را چه علم و خبر که بر او هیزم است یا دفتر. سعدی . رجوع به تهی و دیگر ترکیبهای آن شود.