تواصی

تواصی . [ ت َ ] (ع مص ) یکدیگر را وصیت کردن . (ترجمان جرجانی ترتیب عادل بن علی ). یکدیگر را اندرز و وصیت کردن، منه قوله تعالی : اءَ تواصَوا به ؛ ای اوصی به اولهم آخرهم . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (از آنندراج ) (از اقرب الموارد). ◄ درهم پیوسته روییدن گیاه زمین . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد).