توبه کار

توبه کار. [ ت َ / تُو ب َ / ب ِ ] (ص مرکب ) توبه کننده . تائب . توبه دار.نادم و پشیمان از گناه . (ناظم الاطباء) : آتشم در جان گرفت از عود خلوت سوختن توبه کارم توبه کار از عشق پنهان باختن . سعدی . من که عیب توبه کاران کرده باشم بارها توبه از می وقت گل، دیوانه باشم گر کنم . حافظ. من همان ساعت که از می خواستم شد توبه کار گفتم این شاخ ار دهد باری، پشیمانی بود. حافظ. شرابی که از یمن او توبه کار ز بند تقید شود رستگار. ملا طغرا (از آنندراج ). رجوع به توبه و دیگر ترکیبهای آن شود.

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی