تَجْئَرُونَ

فَإِلَیْهِ تَجْئَرُونَ «تَجْئَرُونَ» در اصل از مادّه «جُؤار» (بر وزن غبار) به معناى آواى چهار پایان و وحوش است که بى اختیار به هنگام درد و رنج سر مى دهند و سپس به عنوان کنایه در همه ناله هایى که بى اختیار از درد و رنج برمى خیزد به کار رفته است.(29)