تَنُوء

لَتَنُوأُ بِالْعُصْبَةِ أُولِی «تَنُوء» از مادّه «نوء»، به معناى قیام کردن با زحمت و سنگینى است، و در مورد بارهاى پروزنى به کار مى رود، که وقتى انسان آن را حمل مى کند، از سنگینى آن را به این طرف و آن طرف، متمایل مى سازد!(21)