تُعَزِّرُوهُ

وَ تُعَزِّرُوهُ وَ تُوَقِّرُوهُ «تُعَزِّرُوهُ» از مادّه «تعزیر» در اصل به معناى «منع» است، سپس به هر گونه دفاع و نصرت و یارى کردن در مقابل دشمنان، اطلاق شده است. به بعضى از مجازات هایى که مانع از گناه مى شود نیز «تعزیر» مى گویند. مطابق این تفسیر ضمیرى که در «تُعَزِّرُوهُ» آمده، به شخص پیامبر(صلى الله علیه وآله) باز مى گردد، و هدف از آن دفاع از او در مقابل دشمن، و تعظیم و بزرگداشت او است (این تفسیر را «شیخ طوسى» در «تبیان» و «طبرسى» در «مجمع البیان» و بعضى دیگر برگزیده اند). اما جمعى از مفسران معتقدند که تمام ضمیرهاى آیه به خداوند باز مى گردد، و منظور از «تعزیر» در اینجا، یارى دین خدا، و بزرگداشت او و آئین او است; دلیل آنها در انتخاب این تفسیر، هماهنگ شدن تمام ضمیرهاى موجود در آیه است. ولى تفسیر اول مناسب تر به نظر مى رسد.(30)