تژاو

تژاو. [ ت َ ] (اِخ ) نام یکی از پهلوانان تورانی است که داماد افراسیاب بود و او بر دو گروه پادشاهی داشته و گیو او را زنده به کمند گرفت وبه انتقام برادر خویش بهرام به قتل رسانید. (فرهنگ جهانگیری ) (از برهان ) (از فرهنگ رشیدی ) (از شرفنامه ٔمنیری ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء). تزاو : چنین گفت با گیو جنگی تژاو که تو چون عقابی و من چون چکاو. فردوسی (شاهنامه ج ٢ ص ٧٦٠). همی کرد خواهش مر او را تژاو همی خواست از کشتن خویش تاو. فردوسی . که تاج تژاو آورد پیش من و یا پیش این نامدار انجمن . فردوسی . و رجوع به تزاو در همین لغت نامه شود.