تکویب

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

تکویب . [ ت َ ] (ع مص ) به سنگ کف کوفتن چیزی را. (منتهی الارب ) (آنندراج ). به سنگ فهرکوفتن چیزی را. (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد).