تکیه جای

تکیه جای . [ ت َ ی َ / ی ِ ] (اِ مرکب ) محل آسایش و پناهگاه و ملجاء. (ناظم الاطباء). تکیه گاه . (آنندراج ) : برون از جهان تکیه جایی طلب کن ورای خرد پیشوایی طلب کن . خاقانی . چو آن یاوری نیست در دست و پای که در مهد مینو کنم تکیه جای . نظامی . خستگان را به مژده ٔ صحت تکیه و تکیه جا فرستادی . عرفی (از آنندراج ). رجوع به تکیه گاه شود.