تیاح

تیاح . [ ت َی ْ یا ] (ع ص ) آنکه پیش آید بکاری که نبایدیا آنکه خود را در بلا افکند. مِتیَح . (از منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). ◄ اسپی که از نشاط خمان و چمان رود. (از منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء). رجوع به متیح و تیحان شود.