تیسافرن
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
تیسافرن . [ ف ِ ] (اِخ ) ساتراپ ایرانی که در سال ٤١٤ ق .م . بر آسیای صغیر فرمانروائی داشت و در کوناکسا فرماندهی سپاه اردشیر را بعهده گرفت ولی در سال ٣٩٥ ق .م . محکوم بمرگ گردید. (از لاروس ). او پسر ویدرن و برادر استاتیرا، زن اردشیر دوم یا عروس داریوش دوم بود. رجوع به ایران باستان صص ٩٥٧ - ٩٩٧ شود.