تیمکی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
تیمکی . [ م َ ] (ص نسبی ) منسوب است به تیمک که خانی است در صف کرابیسین در سمرقند. (سمعانی ). رجوع به تیمک و لباب الانساب ابن اثیر ج ١ ص ٨٩ و ماده ٔ بعد شود.
تیمکی . [ م َ ] (اِخ ) محمدبن ابراهیم بن مردویةبن الحسین الکرابیسی التیمکی . مکنی به ابوعبدالرحمن منسوب است به سرایی درسمرقند در راسته ٔ الکرابیسین که از یعقوب بن اللؤلؤی و محمدبن یوسف الکریمی و الباغندی محمدبن سلیمان و غیرهم روایت دارد و در ربیعالاول سال ٣٢١ هَ . ق . درگذشت . (از معجم البلدان ). رجوع به ماده ٔ قبل شود.