تیهور

تیهور. [ ت َ ] (ع ص، اِ) (از «ت هَ ر») زمین رست و هموار. (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء). زمین پست و هموار . ◄ بیابان دشوار. (منتهی الارب ). ◄ مابین اعلای وادی و اسفل آن . ◄ مابین اعلای کوه و اسفل آن . ◄ مرد متکبر. (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء). ◄ بزرگ منشی . یقال : به تیه تیهور؛ اذا کان تایهاً. (منتهی الارب ) (از آنندراج ) (از ناظم الاطباء). ◄ موج مرتفع دریا. ◄ ریگ توده که آب اطراف آن را کنده باشد. ج، تیاهیر، تیاهِر . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). ریگ توده ٔ بلند و آنچه شکسته گردد از ریگ توده . (منتهی الارب ).