ثبیت
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ثبیت . [ ث ُ ب َ ] (اِخ ) ابن کثیر. محدث است .
ثبیت . [ ث َ ] (ع ص، اِ) نعت از ثبات و ثبوت . ◄ مرد دلاور. ◄ مرد ثابت عقل . ◄ اسب سبک و تیز رو. ◄ ایستاده . برجای مانده . قرارگیرنده .
ثبیت . [ ث َ ] (اِخ ) از اعلام است .