جاسی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
جاسی . (ص نسبی ) منسوب به بنی جاس است . (الانساب سمعانی ).
جاسی . (اِخ ) اشعث بن زیدبن مسیب بن یزیدبن حمزه . مکنی به ابوالعجاج و مشهور به جاسی است . ابن ماکولاگوید: وی شاعری از بنی جاس باشد. (الانساب سمعانی ).
جاسی . (ع ص ) نعت فاعلی از جَسْوْ سخت . ◄ درشت . (منتهی الارب ). ◄ طحال جاسی، سپرز صلب : و اذا ضمد بورقة الورم السوداوی الجاسی سکنه ولیّنه . (مفردات ابن البیطار). فاما الیمانی فانه شبیه فی عظمه بالعفصة اسود حفیف یحمل فی داخله حجراً جاسیاً. (مفردات ابن بیطار ص ٥٢).