جاشر
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
جاشر. [ ش ِ ] (ع ص، اِ) آنکه با شتران در چراگاه باشد. ج، جُشّار. (منتهی الارب ).
جاشر. [ ش ِ ] (اِخ ) یولیش . یکی از حکمرانان اندلس بود. رجوع به حلل السندسیه ج ١ ص ٢٣٤ شود. (از حلل السندسیه ج ١ ص ٢٣٤).
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
جاشر. [ ش ِ ] (ع ص، اِ) آنکه با شتران در چراگاه باشد. ج، جُشّار. (منتهی الارب ).
جاشر. [ ش ِ ] (اِخ ) یولیش . یکی از حکمرانان اندلس بود. رجوع به حلل السندسیه ج ١ ص ٢٣٤ شود. (از حلل السندسیه ج ١ ص ٢٣٤).