جامی | هفت اورنگ | خلاصه | سبحه‌الابرار | بخش ۱ - مناجات

ای حیات دل هر زنده دلی سرخ رویی ده هر جا خجلی چاشنی‌بخش شکر گفتاران کار شیرین کن شیرین کاران بر فرازنده فیروزه‌رواق شمسه زرکش زنگاری‌تاق تاج به سر نه زرین‌تاجان عقده بند کمر محتاجان جرم بخشنده بخشاینده در بر بر همه بگشاینده ابر سیرابی تفتیده‌لبان خوان خرسندی روزی‌طلبان گنج جان‌سنج به ویرانه جسم حارس گنج به صد گونه طلسم دیرپروای به خود بسته دلان زود پیوند دل از خود گسلان قفل حکمت نه گنجینه دل زنگ ظلمت بر آیینه دل مرهم داغ جگر سوختگان شادی جان غم اندوختگان نقد کان از کمر کوه گشای صبح عیش از شب اندوه نمای مونس خلوت تنهاشدگان قبله وحدت یکتاشدگان تیر باران فکن، از قوس قزح از صفا باده ده، از لاله قدح پرده عصمت گل پیرهنان حله رحمت خونین کفنان خانه نحل ز تو چشمه نوش دانه نخل ز تو شهد فروش لب پر از خنده ز تو غنچه به باغ داغ بر سینه ز تو لاله راغ غنچه‌سان تنگدل باغ توایم لاله سان سوخته داغ توایم هر چه غیر تو رقم کرده توست گرچه پرورده تو، پرده توست چند بر طلعت خود پرده نهی؟ پرده بردار که بی‌پرده، بهی! تازه‌رس قافله بازپسان، به قدمگاه کهن بازرسان! بانگ بر سلسله عالم زن! سلک این سلسله را بر هم زن! عرش را ساق بجنبان از جای! در فکن پایه کرسی از پای! بر خم رنگ فلک سنگ انداز! رخنه‌اش در خم نیرنگ انداز! رنگ او تیرگی است و تنگی به ز رنگینی او بیرنگی هست رنگ همه زین رنگرزی دست نیلی شده ز انگشت گزی مهر و مه را بفکن طشت ز بام! تا برآرند به رسوائی نام پرده پرده‌نشینان ندرند وز سر پرده‌دری در گذرند کمر بسته جوزا بگشای! گوهر عقد ثریا بگشای! زهره را چنگ طرب‌زن به زمین! چند باشد به فلک بزم‌نشین؟ چار دیوار عناصر که به ماه سرکشیده‌ست ازین مرحله گاه، مهره مهره بکن‌اش از سر هم! شو از آن مهره‌کش سلک عدم! آب را بر سر آتش بگمار! تا شود آگه، از او دود بر آر! ز آتش قهر ببرتری آب! بهر بر عدمش ساز سراب باد را خاک سیه ریز به فرق! خاک را کن ز نم توفان غرق! نامزد کن به زمین زلزله‌ها ساز از آن عالیه‌ها سافله‌ها! گاو را ذبح کن از خنجر بیم! پشت ماهی ببر از اره دو نیم! هر چه القصه بود زنگ نمای، همه ز آئینه هستی بزدای! تا به مشتاقی افزون ز همه بنگرم روی تو بیرون ز همه نور پاکی تو و، عالم سایه سایه با نور بود همسایه حق همسایگی‌ام دار نگاه! سایه‌وارم مفکن خوار به راه! معنی نیک سرانجامی را، جام صورت بشکن جامی را! باشد از سایگیان دور شود ظلمت سایگی‌اش نور شود آرد از رنگ به بیرنگی روی یابد از گلشن بیرنگی بوی