جامی | هفت اورنگ | خلاصه | سبحه‌الابرار | بخش ۱۴ - حکایت شیرزن موصلی

بود مردانه‌زنی در موصل سر جانش به حقیقت واصل همچو خورشید، منث در نام لیک در نور یقین، مرد تمام رو به مهراب عبادت کرده چاک در پرده عادت کرده نه ره خورد به خود داده نه خفت خاطرش فرد ز همخوابی و جفت مالداری ز بزرگان دیار در بزرگی و نسب، پاک‌عیار کس فرستاد به وی کای سره‌زن! در ره صدق و صفا نادره‌فن! ز آدمی فرد نشستن نه سزاست آنکه از جفت مبراست خداست سر نخوت مکش از همسری‌ام تن فروده به زنا شوهری‌ام مهرت‌ای رابعه مصر جمال هر چه خواهی دهم از مال و منال شیر زن عشوه روبه نخرید داد پیغام چون آن قصه شنید که: «مرا گر به مثل بنده شوی، همچو خاک‌ام به ره افکنده شوی، همگی ملک شود مال توام، دست در هم دهد آمال توام، لیک ازینها چو غباری خیزد وقت صافم به غبار آمیزد حاش لله که به اینها نگرم راه اقبال به اینها سپرم پایه فقر بود وایه من کی فتد بر دو جهان سایه من؟ مهر هر سفله کجا گیرم خوی سوی هر قبله کجا آرم روی؟»