جان آور
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
جان آور. [ وَ ] (اِخ ) شمال سیاه کوه افغانستان .
جان آور. [ وَ ] (ص مرکب، اِ مرکب ) جاندار. (ناظم الاطباء). جاناور. جانور. رجوع به جاناور شود. ◄ مردم بی عقل و بی شعور. (ناظم الاطباء). ◄ (نف مرکب ) آورنده ٔ جان .