جان برافشاندن

جان برافشاندن . [ ب َ اَ دَ ] (مص مرکب ) جان افشاندن . جان باختن . جان نثار کردن . خویشتن را فدا کردن : بر آن شهریار آفرین خواندم نبودم درم جان برافشاندم . فردوسی . چه حاجتست بشمشیر قتل عاشق را حدیث دوست بگویش که جان برافشاند. سعدی . بعشق روی تو گفتم که جان برافشانم و گر بشرم درافتادم از محقر خویش . سعدی . جان برافشانم اگر سعدی خویشم خوانی سر این دارم اگر طالع آنم باشد. سعدی . همچو صبحم یکنفس باقیست بی دیدار تو چهره بنما دلبرا تا جان برافشانم چو شمع. حافظ. رجوع به جان افشاندن شود.