جان جهان

جان جهان . [ ن ِ ج َ ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب ) خطابی است بمعشوقه : بس بناگوش چو سیماکه سیه شد چو شبه آن ِتو نیز شود صبر کن ای جان جهان . فرخی . بگشای بشادی و فرّخی ای جان جهان آستین خی کامروز بشادی فرارسید تاج شعرا خواجه فرّخی . فرخی . ◄ روان عالم . روح جهان . آنکه قوام جهان بدو بسته است : مظهر لطف ازل روشنی چشم امل جامع علم وعمل جان جهان شاه شجاع . حافظ. خان بن خان و شهنشاه شهنشاه نژاد آنکه می زیبد اگر جان جهانش خوانی . حافظ.