جان ستانی

جان ستانی . [ س ِ ] (حامص مرکب ) جان گیری . روان گیری . عمل آنکه یا آنچه جان را می ستاند : پسندی و همداستانی کنی که جانداری و جان ستانی کنی . فردوسی . پس از مرگ من مهربانی کنند ز دشمن بکین جان ستانی کنند. فردوسی . مرا گر دل دهی در جان ستانی عبادت لازمست و بنده ملزوم . سعدی .