جان سپار

جان سپار. [ س ِ ] (نف مرکب ) جان سپارنده . جان دهنده . فدائی : ای خسروی که ملک ترا جانسپار گشت وز رنج گشت حاسد تو جانسپار تیغ. مسعودسعد. رغبت از تو چو با یسار شود از برای تو جانسپار شود. سنایی . من جانسپار مدح تو صورت نگار مدح تو با آب کار مدح تو الفاظم ابکار آمده . خاقانی . ور همی بیند چرا نبود دلیر پشتدار و جانسپار و چشم سیر. مولوی . چه خوش باشد سری در پای یاری به اخلاص و ارادت جان سپاران . سعدی . در آب و رنگ رخسارش چو جان دادیم خون خوردیم چو نقشش دست داد اول رقم بر جان سپاران زد. حافظ. بپای دولت آوردت سپردت سری کش تن ترانه جانسپارست . ؟