جاناجان
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
جاناجان . (ص مرکب، ق مرکب ) تنها بجان . فقط جان . جان تنها نه مال و منال : سعد در آن مصاف شکسته آمد و جاناجان از دست ایشان خلاصی یافت ترکان عراق جمله ممالک او بدست گرفتند و ... (تاریخ طبرستان ). ◄ بخاطر جان . برای حفظ جان : و از بامداد تا نیم روز جنگی جاناجان کردند. (رشیدی ).