جاندرازی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
جاندرازی . [ دَ / دِ ] (حامص مرکب ) عمردرازی . (آنندراج ). درازی عمر. (ناظم الاطباء). طول عمر : از پی جاندرازی شه شرق کردم آفاق را بشادی غرق . نظامی . ز بهر جان درازیش از جهانشاه ز هر دستی درازی کرد کوتاه . نظامی . جان درازی تو بادا که یقین میدانم در کمان ناوک مژگان تو بی چیزی نیست . حافظ. ترا ای سرو باغ سرفرازی چه گویم جز دعای جان درازی ؟ کاتبی . همش تا حشر بادا جان درازی همش سرسبز باد و سرفرازی . کاتبی . من دعای جاندرازی آن مقصد والا میگویم و چون دستار بندقی سرافرازی او از واهب ستار میخواهم . (نظام قاری ص ١٤٧).