جانفشان

جانفشان . [ ف َ / ف ِ ] (نف مرکب ) کسی که جان را فدا کند. (ناظم الاطباء). فدا کننده ٔ جان : بر کعبه کنند جانفشان خلق بر صدر تو جان فشان کعبه . خاقانی . آنکه از عشقت زر افشاند ندانم کیست آن این که خاقانیست دانم جانفشانست از غمت . خاقانی . گر عاشق شاه اختران نیست پس چون دم جانفشان زند صبح . خاقانی . لطف از دم صبح جانفشان تر زخم از شب هجر جان ستان تر. سعدی . دل رفت و دیده خون شد و جان ضعیف ماند آن هم برای آنکه کنم جانفشان دوست . سعدی . ◄ مشتاق . (ناظم الاطباء).