جای پرستش
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
جای پرستش . [ ی ِ پ َ رَ ت ِ ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب ) پرستشگاه . معبد. محل عبادت و پرستش : بیامد بجای پرستش بشب بدادار دارنده بگشاد لب . فردوسی . سر هفته واگشت خسرو نوان بجای پرستش نماندش توان . فردوسی . ز جای پرستش به آوردگاه بشد برنهاد آن کیانی کلاه .