جراجر
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
جراجر. [ ج ُ ج ِ ] (ع ص، اِ) شتر بسیار بلندآواز. (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). سخت و درشت آوازکننده از شتران . (شرح قاموس ). ◄ شتر بسیار آب خوار. (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). بسیار آب نوش . (شرح قاموس ). ◄ آب باآواز. (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). آب آوازکننده .(شرح قاموس ). ماء جراجر؛ کثیرالجرجرة. (از ذیل اقرب الموارد). ◄ جوف . (ذیل اقرب الموارد).
جراجر. [ ج َ ج ِ ] (ع ص، اِ) شتران نجیب بزرگ هیکل . (منتهی الارب ). ستبر از شتران است . (شرح قاموس ) (از اقرب الموارد). و منه : «یهب الجلةالجراجر». (از اقرب الموارد). واحد آن جرجور است . (شرح قاموس ). ◄ حلوق . (ذیل اقرب الموارد). و منه فی الحدیث : «قوم یقرأون القرآن لایجاوز جراجرهم »؛ اَی حلوقهم . (از ذیل اقرب الموارد).