جران
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
جران . [ ج ِ ] (اِخ ) العود. رجوع به جران العود شود.
جران . [ ج ِ ] (ع اِ) اندرون گردن شتر. (مهذب الاسماء نسخه ٔ خطی ). درون گردن . (بحر الجواهر). جران البعیر؛ پیش گردن شتر از مذبح تا منحر. (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). ج، جُرُن، اَجْرِنَة. (از منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). ◄ مجازاً بمعنای ثبوت واستقرار است، چنانکه در جمله ٔ زیر آمده است : «ضرب الاسلام بجرانه »؛ ای ثبت و استقر. (از اقرب الموارد).
جران . [ ج ِ ] (اِخ ) دهی است . (از منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء).