جرعه چین

جرعه چین . [ ج ُ ع َ / ع ِ ] (نف مرکب ) آن که جرعه برچیند. جرعه چیننده : جرعه برچیند آفتاب از خاک من هم از خاک جرعه چین باشم . خاقانی . برخاک در تو خون چشمم خاقانی جرعه چین نویسد. خاقانی . جرعه چینان مجلس همه ایم چه عجب خاک پی سپر مائیم . خاقانی . آستانت را به رخ شاهان عالم خاکروب بزم گاهت را به لب حوران جنت جرعه چین . سلمان ساوجی (از بهارعجم ) (از ارمغان آصفی ). رجوع به جرعه چیدن شود.