جریریة
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
جریریة. [ ] (اِخ ) از اسیرهای مریسع و از بنی مصطلق بود و حضرت رسول (ص ) این بانو را به زوجیت اختیار کرد.
جریریة. [ ج َ ری ی َ ] (اِخ ) گروهی از زیدیان منسوب به سلیمان بن جریر که یکی از رؤسای این فرقه بود. (از منتهی الارب ). اتباع سلیمان بن جریر از فرق زیدیه، همان جریریه اند که عقیده دارند امامت به شوری حاصل میشود و همینکه دو تن از اخیار امت بر آن اتفاق کردند شرعی است . امامت مفضول یعنی امامت ابوبکر و عمر را قبول داشتند و میگفتند که مسلمانان بااینکه در بیعت امیرالمؤمنین علی ترک اصلح کرده اند، فاسق و کافر شمرده نمیشوند. (از کتاب خاندان نوبختی ص ٢٥٣ و ٢٥٧).