جشه

جشه . [ ج َش ْ ش َ ] (اِ) پیمانه ٔ روغن . (شرفنامه ٔ منیری ) (برهان قاطع).

جشه . [ ج َش ْ ش َ / ج ُش ْ ش َ ] (ع اِ) جماعتی از مردم که پیش آیند. ◄ آواز درشت با غنه که در آن گرانی و گرفتگی باشد. ◄ (اِمص ) درشتی آواز. (منتهی الارب ).

جشه . [ ج َش ْ ش َ / ش ِ ] (اِ) آستین پیراهن و قبا و امثال آن . (برهان قاطع) : چون جشه فشانی ای پسر در کویم خاک قدمت چو مشک در دیده زنم . رودکی .