جعور
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
جعور. [ ج َ ] (اِخ ) دو آبگیر است یکی مر بنی نهشل را و دیگر مر بنی عبداﷲبن ردام را که آب باران هر گاه در آن گرد آمدی نگاه داشتندی و در وقت حاجت از آن آب خوردندی . (منتهی الارب ).
جعور. [ ج ُ ] (ع اِ) ج ِ جَعر. رجوع به جعر شود.