جعونة
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
جعونة. [ ج ُ ن َ ] (اِخ ) ابن مالک همدانی ملقب به ذوبارق . صاحب تاج العروس او را از اهل علم میشمارد. (تاج العروس ج ٦ ص ٢٨٥).
جعونة. [ ج ُ ن َ ] (اِخ ) ابن حارث . یکی از رواة است . رجوع شود به تاریخ الخلفاء ص ١٥٩ و سیره ٔ عمربن عبدالعزیز ص ٧٢ و ٨٩ و ١٧٥ و ٢٦٣.
جعونه . [ ج ُ ن َ ] (ع ص ) مرد کوتاه فربه . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). ◄ (اِ) از نامهای مردان است . (منتهی الارب ).