جمیل
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
جمیل . [ ج َ ] (ع اِ) پیه گداخته . ج، جملاء. (منتهی الارب ). ◄ (ص ) خوب صورت نیکوسیرت . (منتهی الارب ) (اقرب الموارد). زیبا. نیکوروی .
جمیل . [ ج ُ م َ ](ع اِ) نام پرنده ایست . (اقرب الموارد). بلبل . (منتهی الارب ). ج، جِمْلان . (منتهی الارب ) (اقرب الموارد).
جمیل . [ ج َ ] (ع اِ) ابوجمیل، کنیه ٔ تره و سبزی است . (منتهی الارب ). کنایه از سبزی است زیرا که موجب زینت و آرایش خوراک و سفره است . (از اقرب الموارد).