جنونی اردبیلی

جنونی اردبیلی . [ج ُ ی ِ اَ دَ ] (اِخ ) شاعری است ادیب که بسال ١١٠٧ هَ . ق . در اردبیل سکونت داشت، چنانکه از اشعارش بدست می آید. دیوان وی مشتمل بر غزلیات و قصائد و ترجیعبند و رباعیات و بالغ بر ٣٢٥٤ بیت در ١٥٦ صفحه است . جنگ نامه نیز ضمیمه ٔ آن است و با این شعر آغاز میشود: چه از خلوت به صحرا جلوه گر شد حسن بی پروا به سر هر ذره را سودای شور و عشق شد پیدا. و آخر آن این است : جنونی محو روی دلستان خود چه میداند که مجنون است می آید برش یا می رود لیلی . (از الذریعه ج ٩ ص ٢٠٦).