جنیبه

جنیبة. [ ج َ ب َ ] (ع اِ) چهارپای فرمانبردار. (از اقرب الموارد). ◄ صوف شتر شش ساله . (منتهی الارب ) (اقرب الموارد). پشم شتر شش ساله . (ناظم الاطباء). ◄ ناقه ای که بدراهم بکسی دهند تا بر آن غله آرد. ◄ جنیبتا البعیر؛ باری که بر دو پهلوی شتر باشد. (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد) (ناظم الاطباء).

جنیبه . [ ج َ ب َ/ ب ِ ] (از ع، اِ) مؤنث جنیب . رجوع به جنیب شود. ♦ جنیبه بر ؛ یدک کش : روح القدس خریطه کش او در آن طریق روح الامین جنیبه بر او در آن فضا. خاقانی . ♦ جنیبه دار ؛ جنیبت دارنده : اسب کتل دارنده : هزار فصل ربیعش جنیبه دار جمال هزار فضل ربیعش خریطه دار سخا. خاقانی . قیصر بدرش جنیبه داری فغفور گدای کیست باری ؟ نظامی . ♦ جنیبه راندن ؛ اسب کتل راندن : ای شش جهت از تو خیره مانده بر هفت فلک جنیبه رانده . نظامی . چندانکه جنیبه رانم آنجا پی برد نمیتوانم آنجا. نظامی . ♦ جنیبه کش ؛ جنیبه بر. آنکه اسب یدک کشد : فلک جنیبه کش اوست بلکه از سر قدر جنیبه وار فلک در لگام او زیبد. خاقانی . فلک جنیبه کش شاه نصرةالدین است بیا ببین ملکش دست در رکاب زده . حافظ.