جهاد

(جِ) [ ع. ] (مص ل.)<BR>۱- کارزار کردن.<BR>۲- جنگیدن در راه حق. ؛ ~ اصغر جنگ با دشمنان دین خدا. ؛ ~ اکبر جنگ با نفس و تحمل رنج برای مبارزه با امیال نفسانی.<br>

(جِ) [ ع. ] (مص ل.) ۱- کارزار کردن. ۲- جنگیدن در راه حق. ؛ ~ اصغر جنگ با دشمنان دین خدا. ؛ ~ اکبر جنگ با نفس و تحمل رنج برای مبارزه با امیال نفسانی.

جهاد. [ ج َ ] (ع اِ) زمین سخت . (مهذب الاسماء). زمین سخت و هموار و بی گیاه . (منتهی الارب ) (اقرب الموارد). ◄ بارپیلو. (منتهی الارب ). میوه ٔ اراک . (اقرب الموارد).

جهاد. [ ج ِ ] (ع مص ) قصد که بسوی دشمن کنندبحرب . (ربنجنی ). کارزار کردن با دشمنان در راه خدا.(اقرب الموارد) (منتهی الارب ) (مهذب الاسماء). جنگیدن در راه حق . خواندن بسوی دین حق . (از تعریفات ). ◄ (اِ) جنگ دینی . غزو مسلمانان با کافران . (فرهنگ فارسی معین ). بخشایش آنچه در حیطه ٔ توانائی آدمی است از گفتار و کردار. (کشاف اصطلاحات الفنون از ابن اثیر در نهایةاللغة) (منتهی الارب ) (اقرب الموارد). ◄ علم جهاد، علمی است که در آن از احوال جنگ و چگونگی ترتیب سپاه و بکار بردن سلاح جنگی و امثال اینها بحث میکنند. جهاد یکی از ابواب فقه بشمار میرود که در آن احکام شرعی و مسائل آن گفته میشود و گاه احوال عادی و قواعد حکمی آنرا در کتابهای مستقلی ذکر می کنند و آنرا در ضمن علومی از قبیل علم لشکرکشی (ترتیب عسکر) و علم تجهیزات جنگی (آلات حرب ) مورد بحث قرار میدهند ولی بهتر است که در مبحث جهاد از همه ٔ این مسائل بحث شود. (از کشف الظنون ): نصیحت نمود امت را و جهاد کرد در راه خدا. (تاریخ بیهقی ص ٣٠٨). سکندر جهادی و خضر اجتهادی که خاک درش آب حیوان نماید. خاقانی .

غزا، غزوه، مقاتل مجاهدت

نبرد، ستیز کردن، جنگیدن

نام فارسی