جهمی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
جهمی . [ ج َ ] (اِخ ) احمدبن محمدبن حمیدبن سلیمان بن عبداﷲبن ابی جهم، مکنی به ابوعبداﷲ. شاعر و ادیب و راویه و نسابه بوده است . او راست : ١ - انساب قریش و اخبارها. ٢ - کتاب المعصومین . ٣ - کتاب المثالب . ٤ - کتاب الابتصار، در رد شعوبیه . ٥ - کتاب فضایل مصر. (ریحانةالادب ج ١ ص ٢٩١).